Μια μκρη ιστορία.....

“Δύο φίλοι περπατούν στην έρημο.
Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
“Σήμερα ο καλύτερός μου φίλος με χαστούκισε”.
Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.
Όταν συνήλθε, χάραξε πάνω σε μια πέτρα: ” Σήμερα ο καλύτερός μου φίλος μού έσωσε τη ζωή”.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε:
“Όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί;”
Ο άλλος φίλος απάντησε:
«Όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο,
όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν.
Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα,
όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».
Ας μάθουμε να γράφουμε τα τραύματά μας στην άμμο και να χαράζουμε τις χαρές μας στην πέτρα…Μια μικρή ιστορία που μπορούμε να τη διαβάσουμε στα παιδιά και να ξεκινήσει το μάθημα των κανόνων…

απο την καλη μου φίλη Αρετή Μουντζουρη!!!!

  Γ ε ν ν ή θ η κ α...
Δεν ξέρω, όμως, αν χάρηκα... ήμουν νεογέννητο πλασματάκι για να το συναισθανθώ...

Μ ε γ ά λ ω σ α...
Δεν ξέρω να σας πω αν λυπήθηκα... με το πέρασμα του χρόνου το συνήθισα σαν κάτι αναπόφευκτο...

Ε ρ ω τ ε ύ τ η κ α...
Δεν ξέρω αν ήταν μαγεία... πάντως διαλύθηκε και σκόρπισε στα σύννεφα...

Α γ ά π η σ α...
Δεν ξέρω αν ήταν όνειρο... σίγουρα το ταξίδι του ήταν μοναδικό και με συνεπήρε...

Π λ η γ ώ θ η κ α...
Δεν ξέρω αν έμειναν σημάδια... φρόντισα να επουλώσω την επιφάνεια...

Π ρ ο δ ό θ η κ α...
Δεν ξέρω αν το ξεπέρασα... ψάχνω ακόμη να βρω τα ''γιατί''...

Χ α μ ο γ έ λ α σ α...
Δεν ξέρω αν ήμουν ευτυχισμένη... στιγμές χαράς μάλλον θα γευόμουν...

Π ί σ τ ε ψ α...
Δεν ξέρω αν ήταν λάθος μου... μέσα από τα λάθη μου, όμως, έμαθα...

Π ό ν ε σ α...

Δεν ξέρω αν κομματιάστηκε η καρδιά μου... βρήκα το κουράγιο να συνεχίσω...

Έ κ λ α ψ α...
Δεν ξέρω αν με ανακούφισαν τα δάκρυα... κάποια στιγμή στέγνωσαν στα μάτια μου...

Ε κ δ ι κ ή θ η κ α...
Δεν ξέρω αν ικανοποιήθηκα... με τον καιρό έπαψε να με απασχολεί...

Δ ε ί λ ι α σ α...
Δεν ξέρω αν είμαι δυνατή... κατάφερα, όμως, να ξανασταθώ στα πόδια μου...

Α δ ι α φ ό ρ η σ α...
Δεν ξέρω αν άδειασα την ψυχή μου... ορισμένα πράγματα είναι αναπότρεπτα...

Ζ ή λ ε ψ α...
Δεν ξέρω αν βασανίστηκα... συνειδητοποίησα, ότι είναι ανθρώπινα τα πάθη...

Ο ν ε ι ρ ε ύ τ η κ α...
Δεν ξέρω, τελικά, αν κυνήγησα χίμαιρες... έτσι κι αλλιώς, ακόμη ονειρεύομαι...

Σ υ ν ε χ ί ζ ω Να Ζ ω...
Και ξέρω να πω, ότι αξίζει τον κόπο... Είναι Όμορφο Αυτό Το Ταξίδι.

 —

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΝΙΩΣΕΙ ΑΥΤΟ??????

ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ

 Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΜΟΡΦΑ ΓΡΑΦΕΙΑ,ΤΑΓΙΕΡ ΚΑΙ ΨΙΛΟΤΑΚΟΥΝΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ, ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ, ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ, ΧΩΡΑΦΙΑ....

Η χειραφέτηση πιστεύω ότι έχει στερήσει από την γυναίκα το να είναι ευτυχισμένη,

επιδιώκοντας την ελευθερία της νομίζω ότι βρέθηκε εγκλωβισμένη στα γρανάζια της φιλοδοξίας της για ανεξαρτησία.

Διότι αν και έχει πάρει σημαντικές διοικητικές θέσεις στο χώρο της εργασίας υπάρχουν ακόμα προκαταλήψεις απέναντί της  από το ανδρικό φύλο  

υπάρχουν μικρότερες αμοιβές σε ίση προσφορά εργασίας

λιγότερες πιθανότητες για πρόσληψη,  αν ζητηθεί κάποιο άτομο για υπεύθυνη θέση ,θα προτιμηθεί κάποιος άνδρας

και πολλές φορές όταν προσπαθεί να εισχωρήσει σε ανδροκρατούμενα επαγγέλματα συναντά αρνητικό κλίμα

ΤΩΡΑ….

Υπάρχουν διάφορα επαγγέλματα πέρα από των δικηγόρων των γιατρών  επαγγέλματα πανεπιστημιακού επιπέδου  που η γυναίκα εκεί κυνηγά μια καριέρα και είναι πολύ φυσικό εφ όσον εχει αφιερώσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής της για σπουδές να πρέπει να προχωρήσει.

ΟΜΩΣ

Υπάρχουν οι γυναίκες οι εργαζόμενες σε γραφεία, εργοστάσια, αγρότισσες όπου αντιμετωπίζονται   ως υποδεέστερες από τον άνδρα. Και πολλές φορές ας μην το παραβλέπουμε  έρχονται αντιμέτωπες και με την σεξουαλική παρενόχληση

Επίσης

Η έξοδος της γυναίκας στον εργασιακό στίβο της έχει δημιουργήσει πολλές υποχρεώσεις και μπόλικο άγχος

Έχει στερήσει από το σπίτι και τα παιδιά την παρουσία της (που είναι για μένα το σημαντικότερο της) το παιδί εχει μεγάλη ανάγκη το χάδι και την στοργή της μάνας  που δεν το αναπληρώνουν όλοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες του κόσμου….

Ο ρόλος της μητέρας έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα (χωρίς βέβαια να το επιδιώκει η ίδια και πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνει)

Ένας σημαντικός παράγων είναι η κούραση της ημέρας και των ευθυνών  όταν επιστρέφει στο σπίτι, ( νοικοκυριό, μαγείρεμα, πλύσιμο, σιδέρωμα, δουλείες της καθημερινότητας που δεν μπορεί να παραβλέψει α θέλει να είναι σωστή  ) και που την κάνουν να έρχεται σε σύγκρουση με τον σύζυγο, τα παιδιά, ακόμα και τους γονείς αν έχουν επωμιστεί  και αυτοί κάποια βάρη .

Είναι αρκετές στιγμές που νοιώθει  την σκλαβιά  να την πλακώνει.

Και όσο πιο δύσκολη γίνεται η ζωή στον οικονομικό τομέα σήμερα λόγω κρίσης  τόσο νομίζω ή εργασία για την γυναίκα θα είναι  αναγκαία.

Και οι απαιτήσεις των εργοδοτών μεγαλύτερες στα ωράρια εργασίας….

ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΓΝΩΜΗ

ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΓΝΩΜΗ

Αντίθετη γνώμη

Το ξίφος σου βγάζεις και το διασταυρώνεις

Τη λύση να βρεις

Αντίθετη γνώμη

Το κάθε πιστεύω, μ’ ελεύθερο πνεύμα

Θα πρέπει να δεις

Αντίθετη γνώμη

Πως με τρομάζεις, γιατί απ’ το αδιέξοδο

Ποτέ δεν θα βγεις

τα παιδικά μας παιχνίδια

Μικρές αγαπημένες ώρες αυτές που με γυρνάτε πίσω

Παιδικά, όμορφα παιχνίδια σαν ταινία ν αντικρύσω

Ναι! Θυμάμαι τις αμάδες που την πέτρα δυνατά

Την πετούσαμε στον τοίχο ποια θα πάει πιο μακριά

Καπετάνιο με γυαλένια  στρογγυλά γεμάτα χρώμα

Ρίχναμε σε λακκουβάκια  που τα σκάβαμε στο χώμα

Το ξυλίκι, τα πατίνια μες τους χωματένιους δρόμους

Τα πεντόβολα, κρυφτό, ε! και κλεφτες κι αστυνόμους

Τι χαρά όταν τα βράδια σαν σουρούπωνε η μέρα

Στις αυλές ο καραγκιόζη έβγαινε εις τον αέρα

«Η παράσταση αρχίζει» με σεντόνι και κερί

Εισιτήριο στην πόρτα  δυο δεκάρες, μια δραχμή!

Ζωγραφιές πασπαλισμένες με χρυσόσκονη ,αγγελάκια

Και πολύχρωμα λουλούδια μα και παχουλά μωράκια

Συλλογές Ω! ναι! Από μπύρες, εμαζεύαμε καπάκια

Μα και ποδοσφαιριστών τις φώτο, για να παίζουμε χαρτάκια

Τα πετούσαμε στον τοίχο ποιος τον άλλον θα νικήσει

Κι όποιου πάει πιο μακριά όλα να τα αποκτήσει.

Στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα αγέλαστα,

Ένα λεπτό κρεμμύδι γκεο- βαγκέο

Πινακωτή ,πινακωτή από τα άλλο μου τα αυτί

Γιατί ειν’ η μανά μου κουφή!

Περνά- περνά η μέλισσα με τα μελλισόπουλα

Και με τα παιδόπουλα! Παιδόπουλα!

Αλάτι ψιλό, αλάτι χοντρό

έχασα την μάνα μου και πάω να την βρω

παπούτσια δεν μου πήρε να πάω στο σχολειό

κι αν δεν μου τα πάρει ο διάολος θα την πάρει

αλάτι ψιλό, αλάτι χοντρό!

Μια δεκάρα η βιολέτα

Τσινγκολελέτα, -τσινγκολελέτα!

Πράσινα κουφέτα

Του γέρου τα μουστάκια,

 του ποντικού τα αυτάκια!

Είναι τούτα μερικά απ αυτά που εγώ θυμάμαι

Κι όσο θα περνούν τα χρόνια νοσταλγός τους πάντα θα ‘μαι!

ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ....

ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ….

Είσαι γυναίκα, ζεις στο σήμερα, ζεις την εξέλιξη της εποχής σου.

Ανέβηκες στο θεατρικό σανίδι και δέχτηκες να παίξεις τους ρόλους που σου έδωσε η μοίρα.

‘Ίσως να μην σου ταίριαζαν απόλυτα όμως τους δέχτηκες, και προσπάθησες να είσαι μια καλή ηθοποιός.

Πρώτος από όλους ο ρόλος της συζύγου. ‘Ένας όμορφος ρόλος γεμάτος ζωντάνια, που πριν στον δώσουν τον ονειρεύεσαι, τον φαντάζεσαι υπέροχο, ιδανικό. Όμως όταν αρχίζεις να παίζεις, ενώ στην αρχή σε μαγεύει, αργότερα σε κουράζει, ίσως κάποτε να σου προξενεί και αηδία.

‘Άλλοτε φταις εσύ γι αυτό, άλλοτε ο παρτενέρ σου, πολλές φορές και οι δυο μαζί.

Αρχίζεις να αναζητάς τρόπους να ξεφύγεις, να ελευθερωθείς, όμως οι συνθήκες σχεδόν πάντα σε αναγκάζουν να σκύβεις το κεφάλι, και να προχωράς, χάνοντας λίγο – λίγο το χαμόγελο που στην αρχή είχε ανθίσει στο νεανικό σου πρόσωπο και το κάνει να γίνεται σκυθρωπό να χάνει την δροσιά του να μαραίνεται.

Η καλή ηθοποιός που προσπαθούσε να κερδίσει τα χειροκροτήματα, τώρα αδιαφορεί για την γνώμη και την κριτική των θεατών που την παρακολουθούν.

Δεύτερος ρόλος της μητέρας. Υπέροχος! Η αρχή του σε γεμίζει χαρά αισιοδοξία

Η δύναμη της δημιουργίας κάνει την ζωή σου να μοιάζει παραμυθένια.

Μια αστέρευτη πηγή χαράς αναβλύζει από μέσα σου, καθώς βλέπεις το δημιούργημα σου να μεγαλώνει, να παίρνει ζωή απ΄ την ζωή σου, αργότερα να σου μοιάζει, να σε κοιτά στα μάτια, να νιώθει την παρουσία σου απαραίτητη στην ζωή του, και συ την εξάρτηση που έχει από σένα το ίδιο. Να προσπαθείς να του προσφέρεις όσο περισσότερα μπορείς γιατί η ψυχή σου είναι ολοκληρωτικά δοσμένη σ’ αυτό.

Κάποτε όμως ανοίγει τα δικά του τα φτερά.

Αυτά που του έμαθες εσύ με τόση στοργή, αγάπη και τόσο κόπο, αυτά που έκανε κτήμα του, τα παίρνει και ξεκινά να κάνει τα δικά του πια σταθερά βήματα, εσύ περνάς λίγο – λίγο στο περιθώριο…. Τώρα πιστεύει οtι γνωρίζει περισσότερα από σένα –και ίσως να γνωρίζει- πάντως η λέξη ΠΕΙΡΑ δεν του λέει και πολλά. Κάποτε ζητούσε την συμβουλή σου τώρα… ακούς κάποιο «καλά το ξέρω…» και μια πόρτα κλείνει….. πίσω μένεις εσύ παρέα με την μοναξιά σου.

Είναι βαρύ να βλέπεις ότι περνάς στο περιθώριο….

Αρχίζεις να αναζητάς κάτι που θα σε κάνει να νιώθεις ότι συνεχίζεις να παίζεις στον ίδιο χώρο με τους άλλους και έτσι πολλές φορές αποφασίζεις να αναζητήσεις τον  ρόλο που θα σε κάνει να βρεις ένα κομμάτι από την χαμένη σου αυτοπεποίθηση, μια παραμελημένη στοργή, μια νοσταλγική τρυφερότητα. Την γυναίκα που μπορεί ακόμα να συγκινεί. Περνούν τα χρόνια , μετράς ρυτίδες, ο καθρέφτης σου ίσως να σταματά να είναι φίλος σου

Αρχίζει να γεννιέται μέσα σου ένας άλλος εαυτός , οι δυό μαζί να συγκρούονται, ο ένας να σε μαλώνει να σε χαστουκίζει και ο άλλος να σου λέει προχώρα, η ζωή σου ανήκει…. Ξυπνάς με τύψεις, τις διώχνεις κατά την διάρκεια της μέρας, σε ξανακυριεύουν την νύχτα και πάλι από την αρχή…

Όμως είσαι γυναίκα ζεις το σήμερα, ζεις την εξέλιξη της εποχής σου…..

Ντόρα Μανατάκη

ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΜΕΘΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ (ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΒΙΒΛΙΟ) !!!

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ

«Η αγάπη είναι ένα μέρος της ανθρώπινης ζωής, της γυναίκας όμως ολόκληρη η ύπαρξή της.»

Λόρδος Βύρων

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΔΗΛΩΣΕ.....

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΣ ΒΑΛΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΝΑ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ....
.ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΚΙ ΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ  ΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ....
.ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΟΣΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ..
.ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ!!!!!!

Θείον δράμα.....

Η ΑΓΑΠΗ  ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΔΗΓΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΔΡΑΜΑ ΠΟΥ ΖΕΙ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ.....

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!!

η χαρά της νέας ζωής στα σπλάχνα μιας γυναίκας γεννά σκέψεις.....

 ΠΑΡΕ ΖΩΗ ΚΑΙ ΖΗΣΕ ΟΠΩΣ ΕΖΗΣΑ (σκέψεις)

 Μέσα από κρυστάλλινο θόλο ξεπήδησες.

Το κόκκινο άλικο χρώμα του ύστερου, η τροφή

που σου έδωσε δύναμη, νου, σκέψη.

Η μικρή άμορφη βλέννα πήρε σχήμα, άκρα ,  φύλλο.

Οι γιοι και οι κόρες του χρόνου δούλεψαν για την ολοκλήρωσή σου

Η ανάγκη σου για επιβίωση εγώ.

Μικρή ζεστή φωλιά σου τα σπλάχνα μου

Η μαγεία των αριθμών του κύκλου της ζωής χαράζει την πορεία σου

Το δύο γίνεται ένα , το ένα δύο και μετά το τρία ένα .

Μια κραυγή, ένα κλάμα και η αρχή της χάραξης του νέου δρόμου.

Η αρχή μιας αμφίβολης ελευθερίας.

Η πορεία μέσα από μονοπάτια πόνου, χαράς, γέλιου, δακρύων, αγανάκτησης, θυμού, φόβου, αδικίας, πίκρας.

Τα  βήματά σου επιλογή μου .

Δεν σε ρώτησα αν θα θελες να πορευτείς  ,να πονέσεις, να κλάψεις, να πικράνεις και να πικραθείς, να αδικήσεις και να αδικηθείς, να θυμώσεις, να φοβηθείς.

Μέσα από μια ηδονική στιγμή θέλησα να περάσω το αίμα μου στις φλέβες σου,  το μυαλό μου στο δικό σου την  μορφή μου στο πρόσωπό σου, να ζήσω μέσα από σένα  και να δω τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μου να πραγματοποιούνται μέσα από το δρόμο που προσπαθεί να σου χαράξει το εγώ μου .

Θα πρέπει να ζητήσω συγνώμη ή να απαιτήσω ευγνωμοσύνη που σου έδωσα ζωή ….να ζήσεις όπως έζησα?!!!